هشت سالى كه در درس ايشان حاضر مى شديم ، حتّى يك نقصان اخلاقى از ايشان نديديم . مرحوم آيت الله بروجردى ، پيوسته ما را به ترك هوى و هوسها ، به ويژه دنيا طلبى و رياست طلبى سفارش مى كرد و مى گفت : من قبلًا خود را براى اين رياست و مرجعيت آماده نكرده بودم و آن بر من ، بارى گران است و اى كاش بر دوش من نهاده نمى شد . او اظهار مى كرد كه پيش از مرجعيت ، الهامات و كشفيات و سماعاتى داشته است و مى گفت : اشتغالات ، ما را عملًا از اين فيوضات بى بهره ساخته است . در حالى كه پيشتر به مراتب والايى دست يافته بود . درپايان ، داستان مشهورى از ايشان نقل مى كنيم كه دلالت بر روحيهء تعبّد ايشان دارد كه قبلا گفته آمد و پيشتر گفتيم كه اين از فوايد تهذيب است و تهذيب ، موقوف بدان . گفتيم كه آن در شمار برترين فضايل است و حتى مى توان گفت فضيلتى برتر از اين فضيلت وجود ندارد . آيت الله بروجردى در نور همچون نور بصيرت ، توانمند بود و تا پايان عمر هم ، بدون عينك مطالعه مى كرد . ايشان مى گفت : در جوانى چشمانى ضعيف داشته تا جايى كه بدون عينك نمى توانسته مطالعه كند . يك بار كه هيئت حسينى مى گذشته ، مقدارى گِل از سر يك عزادار برگرفته و آن را بر چشم خويش ماليده و ديگر از آن پس ، نيازى به عينك نيافته و ديدگانش در دوران پيرى در كمال تيز بينى و قوّت بود . اين روحيه اى از عنايات خاصهء الهى است كه جز به بندگان صالح ارمغان نمى شود . خداى را سپاس كه اساتيد ما ، از كسانى بوده اند كه اين روحيه در آنها دميده شده بود . رضوان الهى گوارايشان باد . و از خداوند ، اميد داريم كه ما را نيز هدايت كند و شرح صدر عنايتمان كند و سينه هاى ما را جايگاه اين فضايل سترگ گرداند .